خوشحالم جاهایی می‌رم که قبلا با اون می‌رفتم. حالا می‌تونم با آدم‌های دیگه‌ای قدم بزنم و خاطرات جدیدی به اون مکان‌ها وصل کنم. مکان‌ها مگه برای همین نیستن، برای اینکه آدم‌ها بیان و ازشون رد بشن؟ مگه حرف‌ها برای زدن و به اشتراک گذاشتن نیستن؟ حتی فکر می‌کنم خاطرات برای ثبت شدن هم نیستن، برای اینن که قدردانی بشن و یک چیزی به معنای زندگی اضافه کنن.